News letter July 2006

Hallo Allemaal,

Ik begin lichtelijk ontdaan aan dit mailtje. Het verhaal gaat nl zo. Ene Esther in Hk heeft al twee keer twee uur achter dezelfde PC gezeten om een nieuwsbrief aan haar dierbare vrienden in Nederland te schrijven, want het werd toch echt wel weer tijd. De computer is net geïnstalleerd en heeft een plekje op de nieuwe plank (die Hans helaas opnieuw moest maken vanwege schade door verhuizing) en Esther moet even wennen aan allemaal nieuwe programma's en mailen via internet en niet via outlook, want dat zou veiliger zijn enzo met die vervelende virussen. Dus ze begint heel dapper aan een lange lange lange mail. En je voelt hem al aankomen. Twee keer maar liefst (een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen maar ikke wel) is alllllleeeeesssss aaaalllleeeeessss weg weg weg. Niet te geloven. Dus ze is toch wel super gefrustreerd en roept "ik begin er niet meer aan", basta. Maar ja, na even denkt ze weer aan al die lieve vrienden in Nederland en kan ze het toch niet over haar hart verkrijgen om niet te schrijven. Dus helaas heeft het allemaal ietsje langer geduurd, sorry. Voordat ze de moed bij elkaar geraapt had om weer overnieuw te beginnen was er al weer een weekje voorbij. En dan duurt het nog wel een week voor hij uiteindelijk af is dat snap je al.

Nou genoeg introductie iedereen wil natuurlijk weten hoe het ons vergaan is na 1 april. We hebben eerst heerlijk een week vertoeft in Cebu. Lekker luieren, zwemmen en nog eens zwemmen. De kinderen hebben volop genoten, en we zijn lekker ontstresst na die hectische laatste weken van maart. Op het eind komen er toch nog allemaal dingen boven die we nog hadden willen doen of mensen die we eigenlijk nog even hadden willen spreken. Maar ja, je hebt dan toch niet zo veel tijd meer over blijkt. En dan kom je aan in HK en spoelt de volgende "golf" weer over je heen voordat je tijd hebt om er over na te denken.

Toen we terugkwamen in HK konden we direct in ons gemeubileerde huis. SantaFe had alle huurmeubelen er al ingezet, geweldig geregeld. Na 5 à 6 weken kwamen onze eigen meubelen in de grote container aan en startte dus de volgende chaotische weken van inruimen. In de tussentijd hadden we van mensen hier voor de kinderen al wat speelgoed mogen lenen, koffers vol, omdat we natuurlijk ons eigen speelgoed nog niet hadden. Heel erg lief. Het geeft aan hoe snel dat het gegaan is met het maken van nieuwe vrienden. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. Echt geweldig.

Maar goed ik had het over de verhuizing. Helaas zijn vrij veel van onze spullen beschadigd met de verhuizing, voornamelijk door slecht inpakken. Dat was wel even een domper. Het brengt ook erg veel werk met zich mee. Je moet alles beschrijven met hoe oud het is en hoeveel het gekost heeft en bonnen overhandigen. Echt een heel vervelend klusje. Maar goed, de inhuizing was op zaterdag, zondag en maandag, wat helaas niet anders omdat Hans bomvol zat met werk. In het weekend was het namelijk wel wat moeilijker om iets te regelen voor de kinderen. Doordeweeks hadden we namelijk onze tijdelijke parttime hulp kunnen gebruiken. Die had Philips voor ons geregeld als overbrugging. Gelukkig hielpen de mensen hier in de wijk ons geweldig, ondanks dat we elkaar pas net kenden.

Het was dus wel een zwaar weekend. Er na trouwens ook, want Hans kon verder niet helpen het huis op orde te krijgen. Hij had de grote bazen op bezoek uit Nederland en was bijna dag en nacht op en aan het werk. Ik heb dus zelf weer een beetje teveel gesjouwd, helaas. Mijn grote tenen waren het er ook niet zo mee eens, want die zijn nog steeds doof. Te hoge belasting. Maar dat is het risico van het vak zullen we maar zeggen.
Alles is nu toch wel zo'n beetje op orde en de PC draait dus weer. We hadden trouwens geluk met onze breedbandaansluiting (internet en TV). Ze hebben hier in de wijk namelijk te weinig capaciteit en dus maar een bepaald aantal connecties in een straat. Dus als er geen beschikbaar is dan moet je soms nog maanden wachten. Een gezin wat hier al langer woonde dan wij heeft nog steeds geen aansluiting. Maar onze buurman ging verhuizen en dus kwam er een connectie vrij.

Het was fijn dat Jop meteen naar school kon en hij voelde zich vanaf dag 1 prima op z'n gemak. Al snel zong hij Engelse en Chinese liedjes thuis, en Simi lalde even vrolijk mee. Net een papegaai. Ja gelukkig gaat het met Jop op school fantastisch. Ik denk dat het wat strengere Engelse systeem hier wat beter bij hem past. Hij krijgt hier niet zoveel ruimte om de regels te ontduiken en dat is wel goed voor hem. Hij moet toch aardig gestimuleerd worden heb ik gemerkt om ook eens andere dingen te doen zoals verven en creatief bezig zijn. Daar ontwikkel je weer andere vaardigheden mee wat juist voor hem wel goed is, denk ik.

Hij had toch al wel snel door dat het niet helemaal hetzelfde ging op school als in Nederland. Het is hier toch allemaal wat strikter en niet zo vrijblijvend. Hij wist gelijk na de eerste verf sessie dat dat toch wel van alle kinderen verwacht werd en dat het niet gewaardeerd werd als je "nee" zei zoals Jop. Hij heeft dus inderdaad ook een enorme vooruitgang geboekt in die twee maanden. De juffen stonden versteld van de snelheid waarmee Jop het Engels weer oppikte. Vanaf het begin eigenlijk begreep hij in het Engels wat hem uitgelegd werd, echt ontzettend goed. Heeft toch inderdaad opgeslagen gezeten in zijn hoofd. En nu moet ik hem er al op attenderen dat ik toch gewoon Nederlands met hem wil praten. Ik ben dus ook maar snel overgeschakeld van het alles tweetalig zeggen naar alleen Nederlands. Het blijkt nu al moeilijk omdat het aanbod van Engels groter is. Ook hebben we alle Nederlandse boeken al tig keer gelezen omdat ik me daar toch wel op gestort heb. Ik zie hoe belangrijk het is. Veel Nederlandse kinderen praten hier erg slecht Nederlands.

Al die zorg die wij in ons hoofd hadden voor Jop en de verhuizing naar HK was dus niet nodig geweest. Hij lijkt als een visje in het water. Lijkt als enige van ons ook nauwelijks last te hebben van de hitte en zegt al gauw, "zet die airco eens uit want ik heb het ijskoud". Daar ben ik natuurlijk helemaal niet blij mee dat snap je al want bij mij lopen de straaltjes toch wel naar beneden hoor. Jop is echt weer het spontane, enthousiaste open vrolijke jongetje van voorheen. Hij is hier totaal niet verlegen en stapt overal op af. Hij gaat vanaf het begin al zo mee spelen met kindjes van school, ook de Engelse en Chinese echt ongelooflijk. Hij regelt zelf zijn afspraakjes voor zover mogelijk. Simi vind het helaas niet zo geweldig. Ze schreeuwt moord en brand als Jop met een vriendje mee gaat uit school en zij niet mee mag. Dus nodigen we ze maar regelmatig bij ons thuis uit en dat gaat meestal wel goed zo samen. Jop heeft een heel boekwerk gekregen van school met al z'n werkstukken erin en foto's van in de klas erg leuk om zo te bewaren. Het rapport wat hij gekregen heeft was lovend. Wat hij moet kunnen (vormen, cijfers, tellen letters, enz.) kan hij ook en zelfs al in het Engels dus we mogen niet klagen. Hij rende vanaf het begin de klas in 's ochtends. Heeft het prima naar de zin en daar zijn we erg dankbaar voor. Simi heeft wat meer moeite gehad met de aanpassing. Het was precies andersom als wat we verwacht hadden. Jop had totaal geen moeite, maar Simi des te meer. Ze vroeg steeds wanneer we nu naar huis gingen. Was echt zielig, zoiets gaat je toch wel aan het hart. Ze heeft ook nogal wat toestanden gehad met urineweginfecties, wat lang heeft geduurd. Gelukkig heeft ze inmiddels haar draai toch wel gevonden. Het is wel een echte meid. Ondeugende verleidelijke blikken en vooral slaan, trekken, knijpen, enz. Jop moet al regelmatig het onderspit delven. Het wennen van de kinderen (en onszelf) aan de nieuwe Filippijnse hulp, Thess, is nu in volle gang. Simi had vreselijk veel moeite in het begin. Ze hing echt letterlijk aan mij en dat was erg verstikkend. Juist door al die veranderingen en wat problemen met de Chinese parttime hulp, was ze nog meer op mij gericht. Maar gelukkig zijn alle kinderen uiteindelijk zeer flexibel en het gaat inmiddels steeds beter. Als ik wegga hoef ik in ieder geval geen schreeuwend kind meer achter te laten. Dat is al heel wat waard. Simi went ook steeds meer aan de kindjes in de "play group" daar gaat ze samen met mij twee keer in de week twee uurtjes naartoe. In het begin was het alleen bij mij hangen en er niet zelf op uit durven gaan. Dat word nu steeds beter. Ze heeft al aardig wat Engelse woordjes opgepikt van Jop en Thess. Ik concentreer me alleen op het Nederlands met haar. Ik zie bij hoeveel kindjes die ook rond de twee in Hk zijn (en dus in taalontwikkelingsfase zitten), het ontwikkelen van de taal stagneert en ze dus slecht praten. Veel aanbod van Engels zoals ik al zei. Samen met Jop zijn ze wel een stel apart. Ze kunnen hartstikke leuk spelen met elkaar maar tevens mekaar vreselijk in de weg zitten. Ik merk met name als Jop toevallig veel buiten de deur speelt na school het samen niet zo lekker loopt. Alsof ze het ontwent zijn. Maar goed nu kunnen ze samen hun lol op, want de vakantie is begonnen per 7 juli tot 4 september dus dat is best lang. Veel gezinnen ontvluchten de hete zomer hier en gaan weg (meestal op home leave). Helaas moet Hans op een weekje na de hele zomer werken dus wij blijven lekker hier zal ik maar zeggen.

Ik heb helaas nog niet echt kans gehad om te starten met een programma voor mijzelf. Ik weet wel waar ik terecht kan en heb daar een gesprek gehad. Ze werken daar ook multidisciplinair, het lijkt op wat ik in Nederland zou gaan doen. Maar ja, toen bleek dat het met Simi zo problematisch was om haar voor een halve dag thuis te laten, heb ik alles maar even stopgezet. Dus ws binnenkort als ze goed aan Thess gewend is kan ik gaan starten.

Hans heeft nogal een spannende tijd gehad op het werk. Het was niet duidelijk of ze het
überhaupt zouden gaan redden als bedrijf. Hans heeft wel veel dingen al weer aan het rollen gekregen, maar ze moeten natuurlijk voldoende verkopen om te kunnen blijven draaien. Hij reist redelijk wat, maar meestal voor slechts 2 of 3 dagen dus niet zo lang gelukkig. Zoals veel papa's hier ziet hij Jop en Simi door de week niet echt veel. Dus het weekend is het papa-tijd zullen we maar zeggen. Dus we kunnen eigenlijk wel zeggen dat vanaf nu alles zo'n beetje begint te lopen en dat we de voordelen van het hier zitten beginnen te ervaren. Dat duurde gewoon even.

Naast het feit dat we nu weer in een heel ander deel van Hong Kong wonen, verder van de stad, dicht bij Mainland China, is het vergeleken met de vorige jaren een hele andere ervaring om nu de luxe van een auto te hebben. Daardoor heb je heel andere mogelijkheden. Aan het autorijden hier, aan de andere kant van de weg ben ik inmiddels al wel gewend. Echter is het vinden van de weg hier kortom vreselijk. Als je een afslag mist ben je zo een half uur verder, met overal eenrichtingsverkeer. Afslagen worden vaak maar 1 keer aangegeven en je hebt soms drie wegen boven elkaar. Je moet eigenlijk al ver van tevoren weten welke strook je moet hebben anders kun je niet meer van baan verwisselen over de dubbele doorgetrokken strepen. Ja ja dus niet al te gemakkelijk. Je pakt niet zo snel even de auto. Ja Hans wel, die is goed in wegen en richtingen, maar ik dus niet. Ik hoop over een paar maandjes de wegen wel een beetje te kennen. Ik rijd wel volop dwars door Hong Kong, maar dan dus met Hans naast me als navigator. Nou volgens mij heb ik al wel een heleboel verteld. O ja, van ons huis in Nederland weet misschien nog niet iedereen. Binnen een maand was het verkocht, echt geweldig. Eind juli is de uiteindelijke overdracht en dan zijn wij weer een huis armer zullen we maar zeggen he. Het voelt wel vreemd vind ik, het was toch ons eerst eigen huis. En ik vind het nog steeds een mooi huis en een mooie wijk. Maar het is wel beter zo denk ik. We wisten dat het ws leeg zou blijven staan als Philips het in beheer had willen nemen en dat is nooit goed voor een huis natuurlijk. Als je dan na 3 jaar terugkomt moet er zoveel gebeuren om het weer bewoonbaar of verkoopbaar te maken dat het je ook alleen maar extra geld kost. We hopen nu natuurlijk alleen wel dat de huizen niet al te veel duurder worden in de komende jaren dat snap je wel. Maar goed, wie dan leeft die dan zorgt. Je kunt niet alles voorspellen gelukkig maar.

Nou ga ik echt ophouden met deze eerste nieuwsbrief want hij is al ellenlang geworden. Maar hiermee hoop ik toch het lange wachten een beetje goed te maken. Nu zijn jullie weer volledig op de hoogte van ons reilen en zeilen.

Heel veel succes met alles wat jullie bezig houd op dit moment en we horen daar graag meer van natuurlijk. Sorry voor deze bulkmail. We houden graag ook individueel contact.

Tot mails!!!
Esther (& Hans & Jop & Simi)